Katledilebilir Çamaşır Makinesi

Makinenin canı yok. İnsanın canı var. Makine canı olmadığı için acı çeker. İnsanlar hayvanlardan sonra makineye de acı çektirebilirler. Çünkü insanlar birbirlerine acı çektiremezler. Bir insanın diğerini acıtması imkân dışıdır. Çamaşır makinesi sıkma modunda hızla çalışırken çamaşıra mukavemet edebilir fakat metale mukavemet edemez. İnsan bunu aklı yoluyla bildiği için, çamaşır makinesine metal atarak ona acı çektirir. İnsan zalimdir. Ameliyattan çıkmıştır. Makinanın uğradığı zulüm karşısında sadece gerçek şairler acı çeker. Yalancı şairler acı çekmez. Yalancı şair sadece izler. Makine organlarına gözlerimin önünde ayrılıyor. Yavaş yavaş olduğu şeyden vazgeçip insanlaşıyor. Bergson’un mizah açıklamasında kullandığı ve diğer mizahçıların uyduğu kuraldı makineleşmek. Cümleleri şimdi hatırlamıyorum. İnsanın makine gibi davranmasını, düzenliliğini, tekrarını gülünç bulur. On defa masayı tokatlayan insan gülünçtür. Tiyatroda takılmış plak gibi cümleyi repliği tekrar eden oyuncu güldürür. Makine için tam tersi olması gerekmez miydi? Makineliğini yapan (tekrar müptelası) makine ciddidir. Fakat izlediğimiz makine takrar yerine düzensiz hareketlerle imha oluyor. Gülünç olmalıydı. (Çünkü bu mahvoluş biçimi, aslında insana ait) Ama değil. Üzünç veriyor. Bu da çamaşır makinesinin insan olduğuna dair Bergsoncu yanıtımdır. Bu arada Kadir nasılsın, İyi misin?